Tough Lok

Het is donderdagochtend, 10:55 uur lokale tijd en als alles tot nu toe volgens plan zou zijn verlopen was ik nu een mooi eind onderweg richting Sydney en had ik toch zeker al mijn eerste uil geknapt. Het liep NET effe anders. En dat begon uiteraard al tijdens het inchecken woensdag. Dat ging namelijk niet. Mooi op tijd aanwezig op Schiphol om die shizzle nog even snel te regelen..... en vanaf dat punt is het alleen nog maar bergafwaarts gegaan [insert dramatisch muziekje].

Hartstikke kut, WANT door een gewijzigde vlucht zou ik langer overstaptijd hebben in Sydney, dan MOET je een visum hebben EN die had ik niet. DUS kon ik niet inchecken. Ik, hups, naar een andere balie gesjouwd op m’n immense bergschoenen (daarover later meer) en van een heel vriendelijke meneer, die goede herinneringen had aan een fietstocht van Amsterdam naar Zwolle, gratis zo’n papiertje gekregen. Hieperdepiephoera. En nu weer terug naar de incheckbalie. Meneer de Fietsert was zo attent om mij langs de rij te loodsen maar TOEN bleek er een probleem met mijn handbagage. Die was namelijk te zwaar. Zo’n11 kilo te zwaar. HUH!? HOE DAN!? Flink staan hannesen met rolkoffertje/rugzak/backpack zodat half Schiphol m’n ondergoed voorbij heeft zien komen, tot aan het punt dat er eigenlijk alleen nog maar een paar slippers in mn handbagage zat en ja hoor: NOG STEEDS TE ZWAAR! Of ik dan niet twee stuks bagage in wilde checken? Euh. How about no? (Ook hierover later meer). Lieftalige blonde deerne achter de balie was het inmiddels ook wel zat en zei dat ik “het risico” (a la €65) dan maar moest nemen met m’n veel te zware tas/leven. Volgens Martijn de wereldreiziger checken ze handbagage nooit dus daar ging ik dan maar vanuit.

Vervolgens HUILEND door de douane want het afscheid van Martijn was toch echt een stuk moeilijker dan ik had verwacht. Gelukkig waren er twee ontzettend Amsterdamse douanebeambten om me even uit m’n ellende te slepen “Ach meissie, as die Floortje het ken, zo naar ’t einde van de werold, dan ken jij het ook hoor”, daarna ZWETEND bij de gate WANT veel te veel lagen kleren aan en toen dacht ik; WAAROM DOE IK DIT OOK ALWEER!? En toen moest ik natuurlijk weer huilen en zag ik al die mensen hopen dat ze niet naast die jankerd zouden zitten. GODZIJDANK was daar nog de emotionele WhatsApp support door middel van plaatjes met inspirerende teksten en rustgevende kleurstellingen (echt SU-PER Bedankt, Anne! #livluvlife).

In het vliegtuig meteen tot tofste persoon van Zone E verworden door ogenschijnlijk compleet belangeloos mijn window seat af te staan in ruil voor een plekje aan het gangpad (toen wisten ze nog niet hoe vaak ik tijdens zo’n vlucht moet zeiken). Twee films gekeken, hatsee, zo kom je de tijd wel door!

Aangekomen op Dubai, met nog 2 uurtjes te vullen tot volgende vlucht naar Sydney moest ik rap op zoek naar de gate. Op zich staat die shizzle best duidelijk aangegeven. Van alle vluchten, met vertrektijden nog zo’n 5 uur in het verschiet liggend, stond de gate/loopafstand tot de gate/ boarding time aangegeven. Behalve die van mij. Echt, als ENIGE zonder lettertjes of cijfertjes op dat bord. He-le-maal NIKS! Alleen: Sydney, departure 9:35 uur. Godsgloeiendeteringzooi. En dat bleef zo. Heb het hele godsgansche vliegveld afgesjouwd

1. “I don’t know, check downstairs.”

2. I don’t know, have you checked upstairs?”

3. “No, ma’am, you need to go the the Qantas desk, this is only Emirates.”

4. “Qantas desk? There is no Qantas desk at this airport try at gate number 17…”

5. “You need to ask at the transfer desk downstairs”

6. “No, go to terminal A, they will tell you the gate, you need to take the train to terminal A”

7. “So boarding started 5 minutes ago and there is still no gate? Strange. I will call for you. Sorry, no answer. Did you check at transferdesk?”

8. “So yes, I talked to someone, follow me”

Waarna schnorremansch nummero 9 mij en een horde boze Fransozen en huilende Australiennes achteraan een IMMENSE RIJ laat aansluiten. Onmiddellijk weer gebruik gemaakt van de gratis WiFi om een hulplijn  in te schakelen: A.: ‘zijn het echte Dubai-arabieren: veel glimlachen en vleien, maar duidelijkheid EISEN’  ‘Zijn het Arabische vrouwtjes? Ik: ‘Dunno, ben nog niet bekend met dat ras dus kan ze nog niet als dusdanig identificeren. Ik ga voor de hulpeloze rol, als een soort aandoenlijk lelijke reuzehond, ken je die?’ [insert plaatje]. Ach, en dan kom je uiteindelijk in een ‘Het heeft zo moeten zijn’ (en nu wil ik heel hard met mijn hoofd op deze desk slaan)-modus he?

Maar goed, nu zit ik in een paarse, naar noedels ruikende hotelkamer in Dubai met uitzicht op het vliegveld. En een zwembad. Bij zo’n 30 graden. Maar daar heb ik niet zoveel aan, er kon geen extra setje kleding meer in m’n handbagage, MAARRRRRRR, ik kan wel die bergschoenen verruilen voor m’n slippers, dat dan weer wel! Dan maar slapen (ben al zo’n 24 uur wakker…) en het morgenochtend nog maar eens proberen….