Go and wake up your Lok - Persian saying

G’day mate! Groeten uit Sydney! Na wederom de –blijkbaar- nodige strubbelingen (niet zeiken Margriet, jij wilde toch een avontuur!? Jaja…) aangekomen in the land of the little. Althans, dat denk ik. OF er is hier een boze dwergenconventie aan de gang en het vliegveld heeft zich hierop aangepast, OF ik ben echt heel erg lang. Ik kijk namelijk over de toiletdeuren heen en word al sinds Dubai achtervolgd door 6 Franstalige en woest samenklonterende mini-mensen waarbij ik zo lekker lang afsteek en waar ik al een paar keer bijna flink over gestruikeld ben. Handig als deurstopper tegen de tocht, die Fransozen maar verder heb je er echt helemaal niks aan, zo dacht de baliemedewerkster van Qantas hier in Sydney er ook over, dat was te zien.

Anyways, zoals ik al zei… de nodige strubbelingen. Vrijdagochtend half 6 lokale tijd een wake up call in het hotel op PRECIES hetzelfde moment als mijn wekker ging, en in slaperige toestand heb ik misschien een beetje gevloekt tegen de stem aan de telefoon maar helemaal zeker weten doe ik het niet, en ze reageerde er ook niet heel sterk op dus het gebeurt vast vaker. Om maar vooral geen risico te nemen heb ik om 6 uur al een shuttlebusje naar het vliegveld gepakt en dat was een goed idee want de rij voor de incheckbalie was heftig, en voor mij zag ik de een na de andere mede-gedupeerde van de geannuleerde vlucht verward en woest van de balie weglopen in uiteenlopende richtingen, oi oi oi. Toen het eenmaal mijn beurt aan de balie was had ik alweer klotsende oksels en een heel arsenaal aan doemscenario’s in mijn hoofd. Niet nodig, ik kreeg twee nieuwe boardingpassen en mocht door de douane. Gelukkig ging het DAAR vervolgens mis, want STEL JE VOOR HE!?

De in witte theedoek gehulde douanebeambte heeft zo’n 3 keer geprobeerd mijn boardingpass te scannen maar dat lukte niet. Waarop hij verveeld achter zich wees en “office number 4” mompelde… Euh, whut? “office number 4” “I’m sorry, I don’t understand, what’s the problem?” Nog steeds dat vingertje “office number 4”. Okeeeeeeeeee…. Ik ga al. Dikke rij voor office number 4 natuurlijk. In office number 4 zat in een hoekje een huilende vrouw van het type dat we in Nederland zouden casten voor een rol als coke-hoer in een Flikken Maastricht aflevering maar waar zich daar niemand echt om leek te bekommeren (niet mee bemoeien Margriet, niet jouw probleem….). Lief en hopelijk soort van onnozel de opper-theedoek in office number 4 aangekeken en mijn papieren overhandigd waarna hij er een stempel op plempte en me met een handgebaar weer de deur uit stuurde... Okeeeeeeee…. Douanehokje nu overgeslagen (tot grote woede van, wederom, een stel Fransozen die er van overtuigd waren dat ik aan het voorkruipen was en die vervolgens voor de handbagage-controle demonstratief voor mij gingen staan en snel de bak voor mij pakten. Joh, prima, doe dat.  Treintje naar de andere terminal en toen op zoek naar de gate, ik had inmiddels nog maar een half uurtje de tijd om te boarden….. En toen zag ik dat er op mijn boardingpass een andere gate stond dan op de borden. En er gingen ineens TWEE vluchten naar Sydney, eentje om 9:10 uur en eentje om 9:35 uur (zoals de dag ervoor ook de planning was). Tot mijn schrik zag ik dat mijn vluchtnummer overeenkwam met de eerdere vlucht waardoor ik NOG minder tijd had dan ik dacht… Uiteindelijk op tijd bij de gate en vervolgens nog anderhalf uur in het vliegtuig gezeten voordat we uberhaupt bij de gate vandaan mochten rijden, er scheen wat verwarring te zijn over de twee vluchten naar Sydney en welke nou als eerste zou mogen opstijgen (de latere vlucht dus). In de tussentijd maar een praatje aangeknoopt met mijn twee buurmannen (een Ier en een Ozzy) waarbij ik blijkbaar mijn directe buurman heb weggejaagd want toen ik terugkwam van het toilet zat hij ineens een rij voor mij bij het raam en kon ik de stoel naast mij claimen voor al mijn zooi (beenruimte galore! Whoopwhoop!).

En nu zit ik na een prima vlucht van dik 13 uur, een dag later dan de bedoeling was, dan eindelijk op het vliegveld van Sydney… alwaar nog helemaal NIEMAND (na 3 paspoortcontroles) naar mijn visum gevraagd heeft. Dat geeft even een beeld van hoe belangrijk dat ding is/was.

Mijn volgende, en voorlopig laatste vlucht vertrekt over ongeveer 11 uur, tot die tijd vermaak ik me hier wel prima denk ik. Want ik loop hier wel intens te zeiken op vanalles maar stiekem kijk ik m’n ogen uit en heb ik gisteren heel relaxt twee uur liggen weken in een bad in een hotel in Dubai waar ik geen CENT voor heb betaald. En dat ik nu een dag later aankom in Christchurch is eigenlijk ook helemaal niet zo’n probleem, ik heb geen haast.