Good Lok beats early rising - Irish proverb

Hello! Even een kleine situatieschets. Ik zit momenteel in de serre van mijn ‘eigen’ bungalowtje, het is 8 uur ’s ochtends, naast me staat een kop thee (done the right way, dus mega sterk met een flinke scheut melk) en wanneer ik voor me kijk moet ik om te beginnen een klein beetje met m’n ogen knijpen omdat de zon al heel fel is (daarover later meer) maar zie ik ook twee kleine konijntjes in het hoge gras voor mijn bungalowtje rondhupsen. Het is de derde ochtend in mijn nieuwe onderkomen, hier zal ik tot Martijn ook deze kant op komt (eind mei) de meeste nachten door gaan brengen en dat is helemaal geen vervelend vooruitzicht.

Kleine terugblik, de laatste blog schreef ik vanaf het vliegveld in Sydney, met nog 1 vlucht te gaan, en uiteraard is ook deze laatste vlucht niet helemaal vlekkeloos verlopen. Althans, de vlucht wel, de rest niet. Omdat ik op het vliegveld van Sydney niet echt een relaxte plek heb kunnen vinden viel ik al bijna direct na het boarden van de laatste vlucht in slaap, de bijna 3 uur naar Christchurch is hierdoor echt voorbij gevlogen (ha!) en omdat we bij aankomst de enige arriverende vlucht waren (het was 23:50 uur lokale tijd) ging ook de etappe richting douane en bagageband vrij vlot. Helaas bleek daar mijn visum niet in orde, het documentnummer kwam niet overeen met mijn paspoortnummer (waar ergens een D stond had een B moeten staan), ik heb nog iets gemompeld over dyslexie maar het mocht niet baten. Douanebeambte gaf mijn paspoort en papieren aan een immigration officer (een klassieke tweede rijer, voor de rugbyers onder ons…) en deze sommeerde mij m’n bagage te gaan halen en dan terug te komen. Eeeuuuhhh… oke? Na een dik kwartier intens naar de bagageband te hebben gestaard en dezelfde bloemetjeskoffer al minstens 4 keer voorbij te hebben zien komen sloeg de paniek een klein beetje toe. Er stond bijna niemand meer en ook de bagageband was zo goed als leeg. Ik zag al helemaal voor me hoe ergens in Dubai een witte theedoek de hangsloten op mijn backpack stond te bestuderen en te bedenken hoe hij deze het beste kon slopen. Daar stond ik dan, zonder paspoort en zonder bagage in Nieuw-Zeeland -maar toch net niet-. Net op het moment dat ik in een hoekje wilde wegkruipen om even een flink potje te janken zag ik tot mijn grote vreugde mijn enorme backpack de bocht om glijden. Driewerf hoera!

Ik kan nog steeds niet zo goed tillen met rechts en omdat ik mijn rugzakje ook al uit het rolkoffertje had gehaald was het even stoeien met drie stuks bagage en kreeg ik al snel in de gaten dat ik in m’n eentje die enorme backpack echt niet op mn rug zou gaan krijgen. Gelukkig kwam daar de boomlange immigration officer al weer aan. Terwijl ik op mijn bagage stond te wachten heeft hij de fout in mn visum hersteld en was ik vrij om te gaan. Na een korte uitleg (broken collarbone, rugby blabla) waarin ik de herkenning van zijn gezicht zag druipen was hij zelfs bereid de backpack op m’n rug te hijsen en wenste hij me veel succes. Ik hou NU AL van dit land. Het is zwaar illegaal om ook maar iets wat op etenswaren lijkt dit land in te smokkelen dus na een soort kruisverhoor en een scan van al mijn bagage (waarna ik weer iemand moest vragen me te helpen met mn backpack) moest ik alleen nog langs de honden. Ik was hier al voor gewaarschuwd en had er dus voor gezorgd dat ik ALLE lege Tony Chocolonely verpakkingen (waarvoor dank aan alle donateurs) al ergens in een prullenbank had geplempt dus die bitches (vrouwtjeshonden!) hebben me lekker niks kunnen maken.

Toen kon ik in de aankomsthal op zoek naar Justin en Andrea, die ik zo’n 4 jaar geleden één keer eerder had gezien tijdens een bruiloft in Zuid-Afrika. Ik zag niemand een bordje met mijn naam erop omhoog houden dus moest ik maar vertrouwen op mijn geheugen. Gelukkig lijkt Justin op zijn broer Murray (die ik destijds iets vaker dan 1 keer heb gezien) en had Andrea toevallig dezelfde jurk aan als tijdens de bruiloft (ik had recent de foto’s daarvan nog teruggezien) dus op het moment dat ik ze de arrivals hall binnen zag komen herkende ik ze direct. Zij mij niet. Maar dat kan ook komen doordat Andrea ontzettend dronken was, ze hadden die avond een feestje gehad.

De eerste nacht heb ik doorgebracht in het bed van Justin en Andrea’s 6 jarige dochter Sage die voor de gelegenheid uit logeren was gestuurd. In het plaatsje Lincoln, zo’n 20 minuten rijden van Christchurch. De volgende dag werd ik opgehaald door Andrea’s zus Michelle die samen met haar gezin (waarover later meer) en opa en oma bij het bedrijf woont, zo’n 10 minuten extra van Christchurch vandaan en gelegen aan een lange doorgaande weg waar af en toe een huis/bedrijf staat, je kunt het niet eens een dorp noemen. Op het bedrijventerrein staan een drietal kassen, een villa kakelbont-achtige constructie waar opa Paul duiven in houdt en de twee woningen van Michelle & Ian + kids en Opa en Oma. Mijn bungalowtje staat helemaal achterin, achter het huis van Michelle. Hier woonde tot afgelopen juni de oma van Michelle en Andrea maar zij zit nu in een bejaardentehuis. Ondanks dat ze wisten dat ik zou komen en hier zou gaan verblijven hebben ze pas op de dag dat ik arriveerde great granny’s zooi uit huis geflikkerd (en op de stoep voor het huis gepleurd) en er een sprintje met een stofzuiger doorheen getrokken. Schoonmaken en opruimen is sowieso niet zo ‘hun ding’ maar dat snap ik best met Veel kinderen en een Eigen bedrijf.

De eerste dag hier heb ik het bedrijf gezien, een klein boodschapje gedaan, met iedereen kennis gemaakt en mocht ik voor het avondeten aanschuiven bij Opa en Oma. Toen ik ’s avonds rond een uur of 7 voor het eerst echt alleen en in mijn nieuwe onderkomen was merkte ik pas hoe moe ik eigenlijk was van de reis en hoeveel energie het me toch nog kost om de hele dag in het Engels te moeten communiceren. Kiwi’s hebben een heel ander accent dan ik tot nu toe gewend ben. Zo spreken ze het Engelse woord ‘Bear’ uit als ‘Beer’ wat voor verwarring zorgde toen zoontje Logan mij vertelde dat ‘beer’ zijn favoriete dier was…. Mine too mate, mine too… cheers! In plaats van meteen in bed te ploffen wilde ik proberen er iets van mijn eigen plekje van te maken en in ieder geval wakker te blijven tot een acceptabele bedtijd. En dus heb ik tot half 12, met m’n oogleden op m’n kin, staan stofzuigen, soppen, poetsen, afwassen, stoffen, schuiven met meubels en inhoud van keukenkastjes en tot slot mijn spullen uitgepakt en foto’s van lieve vriendjes en vriendinnetjes opgehangen.  Daarna ben ik in coma geraakt en pas de volgende dag om 7 uur weer ontwaakt…

… En toen realiseerde ik me waar ik was, zo ver van huis, zonder Martijn en nog zonder concreet doel voor die dag en voelde ik me ineens intens verdrietig. Die dag, maandag, was een nationale feestdag (ik weet nog steeds niet wat er al dan niet gevierd werd) en dat betekende dat alle 4 de kinderen van Ian en Michelle thuis waren en dat heb ik gemerkt. Vooral Logan, de op één na jongste loopt hier de deur plat. Dan komt hij binnen, gaat even op een krukje naast me zitten, vertelt 1 of 2 dingen of laat iets zien en loopt dan weer zonder iets te zeggen terug naar z’n eigen huis. Samen met zijn jongere broertje scheurt hij het liefst de hele dag op een 50cc schakelbrommertje door de tuin. Later op de dag heel fijn met Martijn geskypet (als ik bij de buren in de tuin zit kan ik op hun wifi) en dat heeft me echt uit m’n dip gesleurd. Toen een uurtje buiten zitten lezen op m’n e-reader…. en KATS verbrand, echt die zon is hier NIET TE DOEN! Ondanks dat het maar zo’n 19 graden is brandt de zon heel erg fel. Het schijnt dat de ozonlaag hier het dunst is en dat je daarom echt wel regelmatig met factor 50 moet smeren en een zonnehoed moet dragen (maar ik ging er natuurlijk vanuit dat dat voor mij niet zou gelden…) Oi, oi, oi, nog nooit zo’n heftige arm/schouder/nek-verbranding ervaren, en dat terwijl ik in Cuba toch echt hele dagen languit op een stretcher de zon heb liggen aanbidden bij zo’n 30 graden en volle zon; ik ben heus wel wat gewend.  

’s Avonds uitgenodigd ‘for tea’ bij Ian en Michelle, ze hadden voor de gelegenheid de steenoven buiten aangeslingerd en iedereen mocht z’n eigen pizza’s maken. Daar intens uitgelachen om mijn rode voorkomen en eigenwijze benadering van de Nieuw-Zeelandse zomer. Het schijnt dat ze nogal veel met ‘Dutchies’ te maken hebben hier (Bloemen he? Dan krijg je dat…) en dat iedereen deze fout maakt. Sowieso opvallend hoeveel ‘linkjes’ er hier zijn met Nederland. Andrea heeft een jaar in Amstelveen gewoond, opa en oma zijn al zo’n 8 x naar Nederland geweest (bij hen in de keuken hangen foto’s van Amsterdam en Alkmaar en een groot logo van La Chouffe… Opa en ik delen een voorkeur voor Goed Bier en dat schept een band), en in het bedrijf zie ik overal Nederlands op de verpakkingsmaterialen en veel van de lokale vrienden en kennissen zijn geëmigreerde Hollanderts.  Daar ga je dan naar de andere kant van de wereld voor.

Gisteren was een regeldag. Om te kunnen/mogen werken moet ik een lokaal bankrekeningnummer hebben dus ben ik samen met Opa naar Hornby gereden, een buitenwijk van Christchurch (waar de familie ook een bloemenzaak heeft) om dat voor elkaar te krijgen. Daar tevens een telefoon met lokaal nummer gescoord, je kunt me nu het makkelijkst/goedkoopst bereiken via +64274549636. Ik heb een prepaid telefoon met internet dus appen behoort tot de mogelijkheden, en ik heb weer wat boodschappen gedaan. Stom genoeg kan ik met mijn Rabo Wereldpas nergens betalen. Ik kan wel geld uit een pinautomaat trekken maar aangezien je daar elke keer voor moet betalen is dat niet handig. Eigenlijk moet ik daar nog achteraan maar daar had ik echt even geen zin meer in. Ik zit nog niet helemaal in het ritme hier, na 7 uur ’s avonds kan ik mijn ogen amper open houden en moet ik mezelf dwingen het vol te houden tot 9 uur, zelfs lezen of puzzelen (ben al bijna door mn Puzzelvaria Boekje heen…) is dan een opgave en voor iemand die normaal gesproken toch echt tot de avondmenschen behoort is dat vrij verwarrend. Ik denk dat ik door het 12 uur tijdsverschil in een ochtendmens ben veranderd, dat kan ook verklaren waarom ik gisterochtend om 7 uur al naast mn bed stond en om 5 over 7 al de deur uit ben gegaan om 5 km (langs 1 lange weg) te gaan hardlopen…. Dat zou me in Nederland NOOIT zijn gebeurd.

En nu ga ik maar eens een plan maken voor de komende week, als het goed is heb ik straks ‘werkoverleg’ met Michelle, het idee is dat ik zo’n 3 dagen ga werken voor huur + stroom, dat ik hun 3^e (en overbodige) auto overkoop en dan in de resterende 4 weekdagen op expeditie ga, te beginnen hier in de directe omgeving. Ik ben het boek ‘Wild’ aan het lezen nu en zie mezelf daardoor al helemaal losssss gaan op de woeste wandelpaden hier in Nieuw-Zeeland. To be continued dus…. 

Foto's volgen, af en toe zet ik wat op Instagram (@Markriek, een afgeschermd account dus ff vriendjes worden) of op Facebook maar zodra ik m'n nieuwe camera snap en meer te laten zien heb dan de directe omgeving zal ik ze ook op mn Blog gaan zetten. 

Stuur me vooral ff een appje als je dit hebt gelezen of reageer op dit bericht, Vind ik Leuk!