It's a hard Lok life - Annie

Kia Ora! Woensdagavond, kwart voor 8. Ik lees net het SCHOKKENDE ‘breaking news’ bericht dat ‘the Bachelor’ 1 dag na de laatste uitzending de winnares al gedumpt heeft (wist ik al, dankzij insiders info, iedereen kent iedereen immers). Op de nationale nieuwssite hier staat een uitgebreid diepte-interview van 49 seconden met desbetreffende deerne. Moeilijk kijkende interviewster (denk Natasja Froger/Wendy van Dijk-blik) met veel te grote microfoon zegt tegen de blondine dat ze heel dapper is en dat het allemaal wel heel erg zwaar voor haar moet zijn nu. Blondine knikt ernstig en zegt dat ze een paar heel zware uren achter de rug heeft. THAT’S NEW-ZEALAND FOR YA! Breaking News!!  Ik HOU van dit land!

Over naar de orde van de dag. Ik heb weer eens een flinke roadtrip gedaan. En Shit Happened.

Zondagochtend vertrokken richting Nelson, zo’n 5 uur en drie kwartier rijden. Takke-saai in je eentje, met slechts 4 ceedees en waardeloze radio ontvangst. In het hostel waren er twee soorten mensen; De Social Media Zombies en De Hitsige Tieners. Van de eerste soort waren er zo’n 15 op hetzelfde moment in de gemeenschappelijke ruimte aanwezig van de andere soort drie. En dat laatste is een onhandig getal voor hitsige toestanden, vooral voor de niet geheel vrijwillige toeschouwers. Ik word hier echt te oud voor (aldus de 29-jarige die sinds kort de trotse eigenaar is van een kikker-onesie) dus ik ben ‘m gesmeerd. Ik had ergens gelezen dat ze bij Stefano’s in Nelson de Beste Pizza’s van Nieuw-Zeeland fixen en aangezien het al gauw zo’n 2 maanden geleden was dat ik voor het laatst pizza had gegeten (kun jij denk ik niet zeggen, he Martijn!?) leek me dat een goed alternatief voor koken in het hostel tussen drie suggestief lepels aflikkende pubers. #dikkedoei.  

Het was helaas nogal druk bij de Pizzatoko en toen ik eenmaal aan de beurt was om te bestellen (moest aan de bar) en mijn gewenste pizza + wijnkeuze had doorgegeven bleek dat er geen tafels meer vrij waren (voor solo-reizigers, dat is), maar ik kon nog wel staande geserveerd worden. Ja, daaaaaag! Ik ga toch zeker niet STAAND in een restaurant een pizza eten!? HOE DAN!? Euh, oke, maak er dan maar take-away van en schrap dat wijntje maar. Volgens de chagrijnige troela achter de kassa zou het zeker nog twintig minuten duren voordat mijn bestelling klaar zou zijn dus in de tussentijd kon ik dan toch gewoon dat glas wijn wegtikken? Goeie. Daar stond ik dan, in m’n eentje in een hoekje van een pokke-druk restaurant wijn te slempen. Iedereen vond me extreem sneu, dat was wel te zien. Erg lang heeft die situatie trouwens niet geduurd want na 3 slokken was m’n pizza al klaar (minder dan 5 minuten, niets mis met mijn zuiptempo) en stond ik voor een moeilijke keuze: 1: wijn in het gezicht van de kakteef gooien die zei dat ik minimaal 20 minuten zou moeten wachten 2: keel open zetten en glas wijn in één keer achterover gooien of 3: wijn laten staan en afdruipen met m’n afhaalpizza. Dat ik voor het laatste heb gekozen zegt iets over mijn gemoedstoestand van die dag. HesjtekKut.

De volgende dag mezelf weer bij elkaar geraapt en door Nelson gesjouwd. Prima dorp/stadje in het daglicht. Wandelingetje naar het geografische centrum van Nieuw-Zeeland gemaakt. Nouja, WANDELINGETJE!? Fokking 20 minuten STRAK omhoog klauteren! Zelden zo extreem gezweet op de vroege ochtend. Overal zweet. Echt heel vies. Maar het uitzicht maakte een hele hoop goed. Na dit hele gebeuren moest ik nog in zweterige toestand naar mijn volgende bestemming rijden en in plaats van de snelste route dit keer vrijwillig voor een kleine omweg gekozen over de Queen Charlotte Drive. Heftig slingerende weg waar je (zowaar!) niet harder dan 50 km/u mag en kan. Ergens halverwege die 23 kilometerlange weg zag ik voor me een Lifter opdoemen. Althans, ik zag een wandelende backpack met een opgestoken duim. Omdat ik die onderweg wel vaker zie, in hostels wel eens socialiseer met Lifters EN omdat ik die lange afstanden in m’n eentje wel wat saai begin te vinden had ik me voorgenomen om het gewoon eens te doen, zo’n lifter oppikken. En dit was een uitstekende gelegenheid…. Toen ik vaart minderde (de remmen piepen een beetje, dat hoor je) draaide de wandelende rugzak zijn gezicht mijn kant op, viel er een klein straaltje zonlicht op zijn gelaat, keken we elkaar aan…. En heb ik op volle kracht m’n gaspedaal ingetrapt. Deze man was echt VEEL te knap, IK stonk VEEL te heftig en heb ook al VEEL te lang m’n kerel niet gezien om deze situatie aan te kunnen. Ik ben ook maar een mens, weet je. Suuuuuupersorry! Ik vraag me af wat er door het hoofd van de Lifter in kwestie moet zijn geschoten toen hij een auto vaart hoorde minderen, een geschokt en bezweet hoofd achter het stuur van desbetreffende auto zag zitten en de auto vervolgens met gierende banden weer zag optrekken en doorrijden.  

Direct daarna voelde ik me echt heel erg schuldig. Er was namelijk amper verkeer op die weg en toen begon het ook nog eens te regenen. Ik heb even getwijfeld of ik niet moest omkeren maar heb toen toch maar een dealtje met het universum gesloten. Okeeeeee, ik heb me stom gedragen maar ik maak het goed! De eerstvolgende lifter die ik tref mag mee! Ongeacht hoe erg ik stink of hoe knap ‘ie ook mag zijn! Ik ben sterkerrrrrr dan dit!  Hoppa! BAM! Die rit echter geen lifters meer getroffen….

Vandaag, twee dagen later (wat zich in de tussentijd heeft afgespeeld komt later aan bod) moest ik weer terugrijden naar m’n bungalo-o-ow en heb ik m’n kamergenote van het 2^e hostel meegenomen en afgezet in Kaikoura. Prima deerne, voor een Francaise, ook al kon ik d’r amper verstaan. Ik geloof dat we volgende week samen naar een rugbywedstrijd gaan maar het kan ook zijn dat zij iets heel anders denkt, zo soepeltjes ging dat gesprek. Vlak nadat ik haar had uitgezwaaid (Au revoir! Je bent zelf een ooievaar!) kon ik mijn belofte aan het universum al inlossen want aan de kant van de weg stond weer zo’n omhooggestoken duim. Dit keer niet goed gekeken, niet nagedacht en maar gewoon de auto stilgezet. En toen stapte er een Aziaat in. Het heeft even geduurd voordat ik doorhad dat het een vrouw moest zijn (niet politiek correct, I know, maar ik vind ze tot nu toe allemaal echt heel erg op elkaar lijken. Sorrynotsorry) maar deze sprak gelukkig redelijk goed Engels. Woonde ook al zo’n 4 jaar in Nieuw-Zeeland. Voldoende tijd om zelf een auto aan te schaffen leek mij maar vrij snel nadat ik dat dacht bekende ze dat ze al drie auto’s in de prak heeft gereden hier. Om maar even een stereotypering te bevestigen. Mevrouw bleek Chinese en haar traditionele milieu ontvlucht. Prima gesprek, ik ken bijzonder weinig Aziaten dus mooie gelegenheid om mijn vooroordelen wat aan te scherpen. … En toen kreeg het gesprek ineens een wat vreemde wending. Ik converseer best heel makkelijk over van alles (het liefst eigenlijk over genante zaken, zoals mijn plan om een scheetbevrijdingsfront op te richten… hoi Siem!) maar dat ligt in Chinesiestan wat ingewikkeld en gevoelig enzo. Ik had wel het idee dat het gesprek een bepaalde richting op dreigde te gaan ‘So you have boyfriend? I keep away from man’  maar op dat moment drong de ernst van de situatie nog niet tot me door. ‘I like girls’. Oooooooh, joh. Prima toch! Maar dat is helemaal niet prima, in Chinesiestan. En dan was haar moeder ook nog eens dood. En vaders accepteerde het allemaal niet. Gut meid, tja, kut voor je. ‘Do you ever have feelings for girls? You are sooooo tall, I like that!’ WHAT DE FUCK HEB IK NOU AAN M’N FIETS HANGEN!? Omdat het vanaf dat punt nog zo’n anderhalf uur rijden was naar Christchurch en ik de situatie vooral luchtig wilde houden heb ik er maar een beetje omheen geluld ‘Mooi weer vandaag he!?’ maar dat ging mooi niet door. Mevrouw ging volle bak in de versiermodus. Of ik niet een keertje met haar op stap wilde, want als ik m’n vriendje al zooooo lang niet had gezien wilde ik vast wel eens wat anders proberen!? Godsamme, heb ik weer. Je kunt midden op de snelweg  niet zomaar een Chinese homo uit je auto mieteren maar ik vond de hele situatie inmiddels behoorlijk ongemakkelijk. En toen vroeg ze of ze me op Fb mocht toevoegen. Ik wilde eerst ontkennen dat ik uberhaupt facebook heb maar bedacht me toen dat mijn telefoon, die ik tevens als navigatiemiddel gebruik, al een paar keer meldingen van FB had gegeven. Ik durfde ook niet te weigeren omdat ik me best kan voorstellen dat het leven als Chinese Lesbienne vrij ingewikkeld kan zijn en ze me vast een homo-hater zou vinden als ik zou zeggen dat ik daar geen behoefte aan had (stom! I know!) dus toen heb ik maar gewoon de naam van een voormalig klasgenootje, waarvan ik wist dat ze een vrij onherkenbare profielfoto heeft, doorgegeven. De Chinese ging meteen op zoek “soooooo, this is you!?” Yup, dat was inderdaad het account van m’n klasgenootje (weten die Chinezen veel joh, volgens hen lijken vast alle Europeanen op elkaar ook…) ‘Yes, yes, it’s me!” Okeeeeeee * friend request sent *.

Dus. Mocht je ooit bij mij in de klas hebben gezeten, een vrij onherkenbare profielfoto hebben op Facebook en ineens een ogenschijnlijk random vriendenverzoek hebben van een in Nieuw-Zeeland woonachtige Chinese lesbienne…. Dan weet je nu waarom. Handle with care!  

En voor de rest bekijk je het maar! Onderstaande foto’s, bedoel ik dan! Ik zal zelfs beschrijven wat het is! Zo ben ik dan ook wel weer!  

Pelorus Bridge (river):

Filmlocatie van The Hobbit, the 'barrel scene'.

Marlborough Sounds:

Uitzicht vanaf the Queen Charlotte Drive

Queen Charlotte Track:

Dinsdag 15km dagwandeling gedaan, deel van Queen Charlotte Track, totale route is 70 km lang van Ship Cove tot Anakiwa. Om op beginpunt van het pad te komen moest ik eerst iets meer dan een uur met een bootje. 5 uur later heeft hetzelfde bootje me opgepikt bij Furneaux Lodge, één van de vele accomodaties op deze route. 

Nobody puts Lok in the corner! - Johnny Castle

Kia Ora! Zondagavond, half 7. Inclusief deze heb ik nog maar 4 weekenden voor soloromantik*  want over 5 weken is Martijn hier en over precies 2 maanden word ik als het goed is weer in mijn eigen bed in Zwolle wakker. Potverdikkeme, wat gaat de tijd toch verschrikkelijk snel. Dat geldt vooral ook voor de afgelopen twee weken.

Christchurch & Fikkie stoken

De twee weekenden na de Bealey Spur tocht heb ik het rustig aan gedaan wat betreft het bedwingen van bergen/heuvels/verkeersdrempels/eigenlijkalleswaarbijjeomhoogennaarbenedenmoetlopen want tijdens die tocht had ik bij het afdalen ineens een stekende pijn aan de buitenkant van mijn knie. Die pijn werd minder zodra ik ff stilstond, omhoog, of over vlak terrein liep maar direct weer heftiger zodra ik het afdalen hervatte. En dat bleef zo in de dagen daarna. Volgens Dokter Google een symptoom van een Lopersknie (ik had toch al zeker 2 dagen op rij een flinke wandeling gemaakt, hoog tijd voor een blessure dus) en dan moet je kalm aan doen. Omdat ik geen zin heb in lokale zorgtoestanden heb ik het avontureren dus maar dicht bij huis gezocht. Daar werd het na 3 maanden ook wel eens tijd voor, eigenlijk.

Voor de buurkids was de vakantie begonnen en op de zondag moest dit gevierd worden met een flink vreugdevuur. In het weiland direct achter m’n bungalowtje. Omdat ik ook wel van fikkie stoken hou kon ik het niet laten om een kijkje te nemen. Op de brandstapel kon ik naast allerlei ondefinieerbare zaken (sommige dingen moet je niet willen weten) her en der oud meubilair van Great Granny ontwaren (die zooi heeft hier immers minimaal een maand voor de deur gelegen dus vrij herkenbaar voor mij) en rondom het vuur wemelde het van de schreeuwende koters. Daar hou ik dan weer een stuk minder van. Omdat de kids graag de hele middag met een stok in het vuur wilden porren en ze dit van Buurman en Buurvrouw niet zonder supervisie mochten doen heb ik mezelf tot Super Nanny bevorderd. The things you do for a fire. Gewapend met stok heb ik samen met de jongens urenlang rondslingerende zooi terug in de brandhaard gedrukt. Heerlijk. Af en toe waren het boeken die verplaatst moesten worden maar omdat ik het echt niet over mijn hart kan verkrijgen een boek te verbranden heb ik dit aan de jongens overgelaten. Op een gegeven moment kwam ook de Dochter even kijken. “Wow, what a big fire! Maybe it will spread and burn down the flat so you can go home!” Dat geeft goed aan hoe zij over mijn aanwezigheid denkt.

Later op de middag boven het smeulende vuurtje marshmallows geroosterd en geconcludeerd dat deze kids het maar mooi voor elkaar hebben, opgroeien op het platteland van Nieuw-Zeeland, met zicht op de bergen en zoveel ruimte dat je gerust de hele dag lekker kunt schreeuwen en fikkie kunt stoken in de achtertuin zonder dat ook maar iemand (op een plaatselijke Hollanderin na dan) er last van heeft. …. En daarna bedacht ik me dat het wel nog steeds op 10 kilometer afstand van de dichtstbijzijnde supermarkt ligt en had ik weer medelijden met ze.

Dinsdag de ‘toerist in eigen stad’ uitgehangen en Christchurch-centrum uitgeplozen. Chillen in een bouwput. Omdat Christchurch nog steeds herstellende is van de aardbevingen is het centrum vrij onbegaanbaar voor Europese chauffeurs. Dat komt ook doordat Kiwi’s (en Aziaten!) rijden als ontsnapte Tbs’ers. Ik heb Scottie dus maar buiten het centrum geparkeerd en een kleine 40 minuten door Hagley park naar de binnenstad gesjouwd. Super tof om te zien dat de parken hier vol sportattributen staan (rugbypalen met de kussens er standaard om! En ook niet een paar maar minimaal zo’n 10 velden achter elkaar!).

Omdat ik nog kan verdwalen in m’n eigen wijk (serieus gebeurd, er zijn getuigen) ben ik genoodzaakt blindelings te vertrouwen op Google Maps. Dat werkt niet in een bouwput, heb ik ontdekt. Ik heb die dag meerdere rondjes om hetzelfde gebouw gelopen zonder het te realiseren totdat ik me besefte dat de zwervers hier niet per se heel erg op elkaar lijken maar dat ik gewoon steeds dezelfde zag. Zoveel zwervers zijn er ook niet, trouwens. Uiteindelijk toch gelukt om de Botanical Gardens en het Canterbury Museum te vinden (expositie over spinnen, echt iets voor Hester). Ook nog even wat souvenirtjes geshopt in de re:START mall (winkelcentrum in zeecontainers) en bijna levensmoe geworden van het gebrek aan fatsoenlijke wandelbroeken in de vele lokale outdoorwinkels. Kruistocht in spijkerbroek it will remain (dacht ik, het is uiteindelijk goed gekomen…) en daarna weer al vloekend (op Google Maps) en dwalend een uur terug naar de auto gelopen.

 

En toen merkte ik dat ik het even helemaal zat was om al 3 maanden lang continu toerist te moeten zijn. Alles (behalve de kas) is onbekend terrein, ik weet nergens de weg, moet steeds minimaal een half uur rijden voor ik in de bewoonde wereld ben, heb niemand die ik even kan bellen voor een bak koffie en zelfs het communiceren in het Engels was ik even helemaal zat. Ik ben opgehouden met mensen te vertellen dat ik van beroep docente Engels ben (ik zeg nu vaak tandarts, daar vraagt gek genoeg echt niemand op door…) omdat het veel te veel de nadruk legt op mijn accent, grammatica en vocabulaire. Ik ging steeds vaker praten alsof ik er een cijfer voor zou krijgen en als ik even niet op een woord kon komen hield ik me maar stil omdat ik geen fouten wilde maken. Stom, en totaal onnodig ook. Vervolgens thuis in de bungalo-o-ow nog een tijdje zitten balen en toen mezelf maar weer opgepept en plannen voor het volgende weekend gemaakt. Zolang ik dan toch toerist ben kan ik maar beter zorgen dat ik er zoveel mogelijk uithaal! HOPPA! BAM! Omdenken is m’n lust en m’n leven! Positiviteit brengt je verder!

The We(s)t Coast & Sandflies

Zo gezegd, zo gedaan. Zondag 24 april in de Japannert gestapt en de volle vier uur en drie kwartier achter elkaar door naar de Westkust gereden. Onderweg alleen gestopt voor benzine en snoep. Essentieel. Laat vertrokken dus ook pas laat in het hostel in Westport gearriveerd. En ik wist meteen dat het een kwalitatief uitermate teleurstellend hostel was. Een kamer (hok!) direct naast de keuken en achter de gemeenschappelijke ruimte. Ergens precies in het midden van het gebouw. Zonder raam. Met een Duitse kamergenote die zo te ruiken al een flinke tijd aan het backpacken is. Oh, en een keuken vol Aziaten en Fransen. Ongelofelijk hoeveel mensen er in zo’n keuken passen. Iets te veel prikkels voor mij in deze situatie. Toen maar weer achter het stuur gekropen en gillend de zonsondergang tegemoet gereden. Dat heeft m’n humeur goed gedaan. Vervolgens dichtstbijzijnde tavern binnengestapt voor een portie pubvoer en een glas wijn, want die had ik wel verdiend vond ik. Wanneer je in je eentje reist word je in eetgelegenheden vaak in een stoffig hoekje gedrukt, snap ik ook best, maar leuk is het niet zo’n eenpersoonstafel. Terwijl ergens voorin de toko op de bar een tegeltje met ‘Enter as strangers, leave as friends’ stond zat ik totaal onzichtbaar in het verdomhoekje op een lamsbout te kauwen. Geen vreemdeling bevriend, die avond.

De volgende ochtend vroeg opgestaan en vol gas richting het noorden gescheurd. Over de meest bochtige weg die er maar bestaat. Strak langs de kust en flinke rotspartijen dus het uitzicht was spectaculair. Vanwege de southern alps die de westkust van de oostkust scheiden vangt deze kant van Nieuw-Zeeland zo’n beetje alle regen op en wordt het hier ook wel de ‘Wet coast’ genoemd. Deze natte toestand zorgt voor tropisch aandoende bossen met enorme varens en groener dan groene bosschages (mooi woord) en geeft dus een heel andere plaatje dan de Canterbury plains waar ik het overgrote deel van mijn tijd hier in verkeer. Omdat het vandaag ANZAC day was (Lest we forget!) stuitte ik in Karamea op een lokale herdenkingsbijeenkomst (midden op de doorgaande weg…) Een soort dodenherdenking voor alle Kiwi’s en Aussies die bij oorlogen om het leven zijn gekomen maar vooral voor degenen die tijdens de eerste wereldoorlog massaal afgeslacht zijn in Gallipoli (pik je toch maar even mee!). Kiwi’s zijn net als hun Britse broeders en zusters GEK op herdenkingstaferelen en pakken enorm groots uit met allerlei rituelen. Uniformen, poppies, kransen, toeters, bellen, de hele reutemeteut. Bijzonder om mee te maken.

Ten noorden van Karamea over een 14 kilometerlange onverharde weg naar de Oparara Valley gestuiterd. Vooral op dit soort wegen heb je Kiwi’s aan je bumper hangen die vinden dat je niet snel genoeg rijdt, ze HOUDEN hier werkelijk van off-road rijden. Vinden zichzelf ook de beste off-road coureurs ter wereld, heb ik vernomen. Ik werd zelfs ingehaald door twee bejaarden in een fokking Nissan Micra. Omdat ik nog steeds ineenkrimp bij iedere steen die ik tegen de zijkanten en op de voorruit van m’n Japannert hoor kletteren heb ik het maar gelaten. TOE MAAR, HAAL ME MAAR IN!

Uuuuuuuuurenlang door Kahurangi National Park gedwaald, ver van alle hordes toeristen. Hier waren alleen Kiwi’s en ik. Prachtige naambordjes (zie afbeelding), heel veel verschillende vogelsoorten tegengekomen en mezelf flink in het zweet gewerkt.

 Toen ik eind van de middag weer bij de auto aankwam en m’n wandelschoenen voor gympen verruilde werd ik ineens van alle kanten aangevallen door kleine zwarte vliegjes. Daar had een belletje moeten gaan rinkelen maar dat gebeurde helaas IETS te laat. SANDFLIES! Snel de autodeur dicht gedaan maar het was al te laat, ze hadden mijn blote enkels al gevonden en probeerden en masse al het bloed uit m’n aderen te zuigen. Modderfokkers. Gelukkig zijn Sandflies tergend traag dus je kunt ze eenvoudig vermoorden (bloedsporen galore nu in m’n scheurijzer) maar je mist er altijd een paar, zo bleek. Ik ben vrij bekend met kleine stekende zwarte vliegjes (mietsen in Nederland, midges in Schotland) maar niets komt ook maar enigszins in de buurt van de terreur van Sandflies. Ik word nu, 6 dagen later, NOG STEEDS gek van de jeuk. No kidding. Mooie anekdote ook om de reputatie bij de locals te onderstrepen vond de volgende dag plaats. Toen ik na het verkennen van de Hokitika Gorge terug bij de parkeerplaats aankwam en daar een tweetal zojuist arriverende locals aantrof was het gesprek (en het bezoek) snel teneinde toen het woord sandflies viel. Zij vroegen hoe ver het was naar de gorge, ik zei dat het zo’n 15 minuten lopen was maar dat er wel wat sandflies waren waarop zij antwoordden met ‘Oh, Hell no!’ en ze allebei als de sodemieter weer in de auto sprongen om vervolgens met gierende banden het terrein te ontvluchten.

Zonde, want het was echt bijzonder indrukwekkend, die Hokitika Gorge!

Die avond mezelf weer mee uit eten genomen (veeeeeeel te druk in het hostel) en dit keer geweigerd weggestopt te worden (Nobody puts Lok in the corner!) dus uitermate tevreden met mezelf aan een vierpersoonstafel een flinke burger weggekaant. Ik had inmiddels een nieuwe Duitse kamergenote en deze heeft in de twee dagen/nachten die we in dezelfde kamer hebben doorgebracht het bed alleen verlaten om buiten een peuk te roken en naar de plee te gaan. Daar deed ze niet eens geheimzinnig over. Het was immers een kutdorp, een kuthostel en een kutleven. Ik heb nog aangeboden om net zolang een kussen op haar gezicht te drukken tot ze uit haar lijden verlost zou zijn, maar zo erg was het dan nog weer net niet, begreep ik.

Woensdag afscheid genomen van mijn depressieve kamergenote en een ochtendwandeling over Cape Foulwind naar een zeehondenkolonie gemaakt. Daar een buslading Britse tienermeiden met blote tieten aangetroffen die heel graag op de foto wilden met ontbloot bovenlijf en zeehonden op de achtergrond. Om naar hun moeders te appen. Ik geloof dat de zeehonden het niet zo erg vonden.  En de chauffeur van de bus al helemaal niet.

En toen weer dik vier uur en drie kwartier, via Arthur’s Pass, terug naar m’n bungalow gereden en lekker twee afleveringen The Bachelor gekeken. Helaas is de stiefmoeder van The Bachelor klant bij de bloementoko van m’n baas en weet ik dus al hoe het afloopt, toch MOET ik het afzien. Ik kan niet anders.

Zowel donderdag als vrijdagavond de hort op geweest. Donderdag met collega’s naar Kiwifilm The Hunt for the Wilderpeople, in het kader van mijn integratie.  Vrijdag met opa, oma en de Hollandse vrouw sjiekdefriemel uit eten geweest bij Roots, in Lyttleton. Vorig jaar uitgeroepen tot Nieuw-Zeelands beste restaurant. 5 gangen diner en een kaasplankje. Je kunt mij niet gelukkiger krijgen. En daar ga ik het voor nu bij laten. 

:)

Oh, en nog wat foto's dan maar...

Oparara Valley:

Punakaiki:

Hokitika (gorge): 

* = Dit dubieuze woord dank ik aan een Duitsin die het op haar arm heeft laten tatoeëren. De uitleg erbij is dat je in je eentje, tijdens het avontureren, soms van die volmaakt gelukkige momenten hebt waarin alles op de wereld even helemaal perfect is. Vond ik mooi. Ook al is het Duits.