Kia Ora! Woensdagavond, kwart voor 8. Ik lees net het
SCHOKKENDE ‘breaking news’ bericht dat ‘the Bachelor’ 1 dag na de laatste
uitzending de winnares al gedumpt heeft (wist ik al, dankzij insiders info,
iedereen kent iedereen immers). Op de nationale nieuwssite hier staat een
uitgebreid diepte-interview van 49 seconden met desbetreffende deerne. Moeilijk
kijkende interviewster (denk Natasja Froger/Wendy van Dijk-blik) met veel te
grote microfoon zegt tegen de blondine dat ze heel dapper is en dat het allemaal
wel heel erg zwaar voor haar moet zijn nu. Blondine knikt ernstig en zegt dat
ze een paar heel zware uren achter de rug heeft. THAT’S NEW-ZEALAND FOR YA!
Breaking News!! Ik HOU van dit land!
Over naar de orde van de dag. Ik heb weer eens een flinke
roadtrip gedaan. En Shit Happened.
Zondagochtend vertrokken richting Nelson, zo’n 5 uur en drie
kwartier rijden. Takke-saai in je eentje, met slechts 4 ceedees en waardeloze radio
ontvangst. In het hostel waren er twee soorten mensen; De Social Media Zombies
en De Hitsige Tieners. Van de eerste soort waren er zo’n 15 op hetzelfde moment
in de gemeenschappelijke ruimte aanwezig van de andere soort drie. En dat
laatste is een onhandig getal voor hitsige toestanden, vooral voor de niet
geheel vrijwillige toeschouwers. Ik word hier echt te oud voor (aldus de
29-jarige die sinds kort de trotse eigenaar is van een kikker-onesie) dus ik ben ‘m gesmeerd. Ik had ergens gelezen
dat ze bij Stefano’s in Nelson de Beste Pizza’s van Nieuw-Zeeland fixen en
aangezien het al gauw zo’n 2 maanden geleden was dat ik voor het laatst pizza
had gegeten (kun jij denk ik niet zeggen, he Martijn!?) leek me dat een goed
alternatief voor koken in het hostel tussen drie suggestief lepels aflikkende pubers.
#dikkedoei.
Het was helaas nogal druk
bij de Pizzatoko en toen ik eenmaal aan de beurt was om te bestellen (moest aan
de bar) en mijn gewenste pizza + wijnkeuze had doorgegeven bleek dat er geen
tafels meer vrij waren (voor solo-reizigers, dat is), maar ik kon nog wel
staande geserveerd worden. Ja, daaaaaag! Ik ga toch zeker niet STAAND in een
restaurant een pizza eten!? HOE DAN!? Euh, oke, maak er dan maar take-away van
en schrap dat wijntje maar. Volgens de chagrijnige troela achter de kassa zou
het zeker nog twintig minuten duren voordat mijn bestelling klaar zou zijn dus
in de tussentijd kon ik dan toch gewoon dat glas wijn wegtikken? Goeie. Daar
stond ik dan, in m’n eentje in een hoekje van een pokke-druk restaurant wijn te
slempen. Iedereen vond me extreem sneu, dat was wel te zien. Erg lang heeft die
situatie trouwens niet geduurd want na 3 slokken was m’n pizza al klaar (minder
dan 5 minuten, niets mis met mijn zuiptempo) en stond ik voor een moeilijke
keuze: 1: wijn in het gezicht van de kakteef gooien die zei dat ik minimaal 20
minuten zou moeten wachten 2: keel open zetten en glas wijn in één keer
achterover gooien of 3: wijn laten staan en afdruipen met m’n afhaalpizza. Dat
ik voor het laatste heb gekozen zegt iets over mijn gemoedstoestand van die
dag. HesjtekKut.
De volgende dag mezelf weer bij elkaar geraapt en door
Nelson gesjouwd. Prima dorp/stadje in het daglicht. Wandelingetje naar het
geografische centrum van Nieuw-Zeeland gemaakt. Nouja, WANDELINGETJE!? Fokking
20 minuten STRAK omhoog klauteren! Zelden zo extreem gezweet op de vroege
ochtend. Overal zweet. Echt heel vies. Maar het uitzicht maakte een hele hoop
goed. Na dit hele gebeuren moest ik nog in zweterige toestand naar mijn volgende
bestemming rijden en in plaats van de snelste route dit keer vrijwillig voor
een kleine omweg gekozen over de Queen Charlotte Drive. Heftig slingerende weg
waar je (zowaar!) niet harder dan 50 km/u mag en kan. Ergens halverwege die 23
kilometerlange weg zag ik voor me een Lifter opdoemen. Althans, ik zag een
wandelende backpack met een opgestoken duim. Omdat ik die onderweg wel vaker
zie, in hostels wel eens socialiseer met Lifters EN omdat ik die lange
afstanden in m’n eentje wel wat saai begin te vinden had ik me voorgenomen om
het gewoon eens te doen, zo’n lifter oppikken. En dit was een uitstekende
gelegenheid…. Toen ik vaart minderde (de remmen piepen een beetje, dat hoor je)
draaide de wandelende rugzak zijn gezicht mijn kant op, viel er een klein
straaltje zonlicht op zijn gelaat, keken we elkaar aan…. En heb ik op volle
kracht m’n gaspedaal ingetrapt. Deze man was echt VEEL te knap, IK stonk VEEL
te heftig en heb ook al VEEL te lang m’n kerel niet gezien om deze situatie aan
te kunnen. Ik ben ook maar een mens, weet je. Suuuuuupersorry! Ik vraag me af
wat er door het hoofd van de Lifter in kwestie moet zijn geschoten toen hij een
auto vaart hoorde minderen, een geschokt en bezweet hoofd achter het stuur van
desbetreffende auto zag zitten en de auto vervolgens met gierende banden weer zag optrekken en doorrijden.
Direct daarna voelde ik me echt heel erg schuldig. Er was
namelijk amper verkeer op die weg en toen begon het ook nog eens te regenen. Ik
heb even getwijfeld of ik niet moest omkeren maar heb toen toch maar een
dealtje met het universum gesloten. Okeeeeee, ik heb me stom gedragen maar ik
maak het goed! De eerstvolgende lifter die ik tref mag mee! Ongeacht hoe erg ik
stink of hoe knap ‘ie ook mag zijn! Ik ben sterkerrrrrr dan dit! Hoppa! BAM! Die rit echter geen lifters meer
getroffen….
Vandaag, twee dagen later (wat zich in de tussentijd heeft
afgespeeld komt later aan bod) moest ik weer terugrijden naar m’n bungalo-o-ow
en heb ik m’n kamergenote van het 2e hostel meegenomen en afgezet in
Kaikoura. Prima deerne, voor een Francaise, ook al kon ik d’r amper verstaan.
Ik geloof dat we volgende week samen naar een rugbywedstrijd gaan maar het kan
ook zijn dat zij iets heel anders denkt, zo soepeltjes ging dat gesprek. Vlak
nadat ik haar had uitgezwaaid (Au revoir! Je bent zelf een ooievaar!) kon ik
mijn belofte aan het universum al inlossen want aan de kant van de weg stond
weer zo’n omhooggestoken duim. Dit keer niet goed gekeken, niet nagedacht en
maar gewoon de auto stilgezet. En toen stapte er een Aziaat in. Het heeft even
geduurd voordat ik doorhad dat het een vrouw moest zijn (niet politiek correct,
I know, maar ik vind ze tot nu toe allemaal echt heel erg op elkaar lijken. Sorrynotsorry)
maar deze sprak gelukkig redelijk goed Engels. Woonde ook al zo’n 4 jaar in
Nieuw-Zeeland. Voldoende tijd om zelf een auto aan te schaffen leek mij maar
vrij snel nadat ik dat dacht bekende ze dat ze al drie auto’s in de prak heeft
gereden hier. Om maar even een stereotypering te bevestigen. Mevrouw bleek
Chinese en haar traditionele milieu ontvlucht. Prima gesprek, ik ken bijzonder
weinig Aziaten dus mooie gelegenheid om mijn vooroordelen wat aan te scherpen. …
En toen kreeg het gesprek ineens een wat vreemde wending. Ik converseer best
heel makkelijk over van alles (het liefst eigenlijk over genante zaken, zoals
mijn plan om een scheetbevrijdingsfront op te richten… hoi Siem!) maar dat ligt
in Chinesiestan wat ingewikkeld en gevoelig enzo. Ik had wel het idee dat het
gesprek een bepaalde richting op dreigde te gaan ‘So you have boyfriend? I keep
away from man’ maar op dat moment drong
de ernst van de situatie nog niet tot me door. ‘I like girls’. Oooooooh, joh.
Prima toch! Maar dat is helemaal niet prima, in Chinesiestan. En dan was haar
moeder ook nog eens dood. En vaders accepteerde het allemaal niet. Gut meid,
tja, kut voor je. ‘Do you ever have feelings for girls? You are sooooo tall, I
like that!’ WHAT DE FUCK HEB IK NOU AAN M’N FIETS HANGEN!? Omdat het vanaf dat
punt nog zo’n anderhalf uur rijden was naar Christchurch en ik de situatie
vooral luchtig wilde houden heb ik er maar een beetje omheen geluld ‘Mooi weer
vandaag he!?’ maar dat ging mooi niet door. Mevrouw ging volle bak in de
versiermodus. Of ik niet een keertje met haar op stap wilde, want als ik m’n
vriendje al zooooo lang niet had gezien wilde ik vast wel eens wat anders
proberen!? Godsamme, heb ik weer. Je kunt midden op de snelweg niet zomaar een Chinese homo uit je auto
mieteren maar ik vond de hele situatie inmiddels behoorlijk ongemakkelijk. En
toen vroeg ze of ze me op Fb mocht toevoegen. Ik wilde eerst ontkennen dat ik
uberhaupt facebook heb maar bedacht me toen dat mijn telefoon, die ik tevens
als navigatiemiddel gebruik, al een paar keer meldingen van FB had gegeven. Ik
durfde ook niet te weigeren omdat ik me best kan voorstellen dat het leven als
Chinese Lesbienne vrij ingewikkeld kan zijn en ze me vast een homo-hater zou
vinden als ik zou zeggen dat ik daar geen behoefte aan had (stom! I know!) dus
toen heb ik maar gewoon de naam van een voormalig klasgenootje, waarvan ik wist
dat ze een vrij onherkenbare profielfoto heeft, doorgegeven. De Chinese ging
meteen op zoek “soooooo, this is you!?” Yup, dat was inderdaad het account van
m’n klasgenootje (weten die Chinezen veel joh, volgens hen lijken vast
alle Europeanen op elkaar ook…) ‘Yes, yes, it’s me!” Okeeeeeee * friend request
sent *.
Dus. Mocht je ooit bij mij in de klas hebben gezeten, een
vrij onherkenbare profielfoto hebben op Facebook en ineens een ogenschijnlijk
random vriendenverzoek hebben van een in Nieuw-Zeeland woonachtige Chinese
lesbienne…. Dan weet je nu waarom. Handle with care!
En voor de rest bekijk je het maar! Onderstaande foto’s,
bedoel ik dan! Ik zal zelfs beschrijven wat het is! Zo ben ik dan ook wel weer!
Pelorus Bridge (river):
Filmlocatie van The Hobbit, the 'barrel scene'.
Marlborough Sounds:
Uitzicht vanaf the Queen Charlotte Drive
Queen Charlotte Track:
Dinsdag 15km dagwandeling gedaan, deel van Queen Charlotte Track, totale route is 70 km lang van Ship Cove tot Anakiwa. Om op beginpunt van het pad te komen moest ik eerst iets meer dan een uur met een bootje. 5 uur later heeft hetzelfde bootje me opgepikt bij Furneaux Lodge, één van de vele accomodaties op deze route.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten