A Lokkie escape...

Kia Ora! Vrijdagavond, half 7, Nieuw-Zeelandse zomertijd. En betekent dat er nog twee dagen lang SLECHTS 11 uur tijdverschil is met Nederland, heuj! In de nacht van zaterdag op zondag gaat hier de wintertijd in en is het verschil weer een overzichtelijke 12 uur. Toch wel een gek idee, dat Nederland richting lente en daarna zomer gaat en dat het hier herfst begint te worden. Ik sla de lente dit jaar gewoon over. Het enige wat ik tot nu toe echt van de herfst merk hier is dat de ratten nu massaal een beter onderkomen zoeken en dat het zo rond de schemering spitsuur is in de muren van m’n bungalowtje. Ik hoor ze steeds nadrukkelijker met hun scherpe nageltjes over de substantie tussen de binnen- en de buitengevel van mijn verblijfplaats klauteren. Gisteravond nog, toen ik op de grond (bij gebrek aan bank) voor de TV zat, zag ik op schouderhoogte een exemplaar voor m’n deur langs slenteren. Één miliseconde lang hadden we oogcontact en even twijfelde ik of ik het wel goed had gezien maar toen ik knipperde zag ik nog net een staart uit beeld verdwijnen… IIIIIIEEEEEEE!!!! Ik heb direct de deur op slot gedraaid. Want dat leek echt heel erg noodzakelijk, op dat moment. Alsof de rat zich zou bedenken, zich om zou draaien, m’n deur open zou doen en dan… ja, wat eigenlijk?  Toen ik het de volgende dag aan mijn Ozzy collega vertelde en met een handgebaar probeerde duidelijk te maken hoe GROOT de rat was haalde zij haar schouders op. Echt? Is dat alles? We call that ‘a mouse’…. * slik *  

Lake Tekapo

Afgelopen weekend was het Pasen, de buren waren met een aanhanger vol kinderen en zooi vertrokken voor een lang weekend kamperen (dinsdag was ook een ‘school holiday’ maar niemand kon me echt de gelegenheid daarvan vertellen) en ik had me voorgenomen om een paar nachten in Tekapo (spreek uit TIE-ka-po) te gaan doorbrengen. Dat idee hadden meerdere mensen. Alle (betaalbare!) hostels/Air BnB’s waren hartstikke volgeboekt dat weekend. Misschien had ik dit IETS eerder moeten bedenken!? Omdat Lake Tekapo hier ‘MAAR’ zo’n 3 uur rijden vandaan is heb ik besloten om dan maar op en neer te rijden, de kans dat ik op zo’n korte termijn ergens anders nog een goedkope slaapplek zou vinden was niet zo heel groot (en ik had ook helemaal geen zin om te zoeken). Zo gezegd, zo gedaan. Met m’n twee recentelijk aangeschafte ceedeetjes (Red Hot Chili Peppers en Foals, beide uit de Voordeelbak van The Warehouse. Jaja, je bent zuinig of je bent het niet!?), Google Maps als navigatie, een volle tank en een flinke zak ‘lollies’ aan boord kon de rit niet anders dan bijzonder aangenaam verlopen. Scottie de Japannert is voorzien van een stel MEGA speakers in de achterbak en omdat het mooi weer was (en de airco het niet doet) kon door mijn open raampje de godgansche goegemeente meegenieten van mijn ceedeetjes. En (op de terugweg) van mijn zangkwaliteiten. Want 2 ceedeetjes op een rit van (uiteindelijk) zo’n 7 uur is precies genoeg om alles van voor tot achter mee te kunnen brullen.  

Collega Zumba had me de tip gegeven om na Tekapo nog een half uurtje door te rijden naar Pukaki (God mag weten hoe je DAT uitspreekt) omdat je bij mooi weer over dat meer Mount Cook kunt zien liggen, en dat wil je. Omdat ik na 3 uur rijden echt EVEN de auto uit moest heb ik eerst kort gepauzeerd in Tekapo en ben ik toen alsnog doorgereden. Beide meren zijn spectaculair blauw. Dat komt door ‘rock flour’ een of ander stofje in het meer waardoor het weerkaatsende zonlicht het extra blauw doet lijken (pik je toch ff mee!). Beide meren zijn ook spectaculair mooi. En gruwelijk populair bij toeristen. Bij Lake Pukaki een klein half uurtje voor me uitgestaard, heel erg m’n best gedaan alle hysterische Aziaten te negeren, en een poging gedaan het uitzicht op de foto te krijgen (lukt toch nooit zo goed als je zou willen he? Ondanks de veel te dure camera…) en toen weer teruggereden naar Tekapo.  

Daar zag ik ineens, ergens, een bordje met het woord ‘track’ en ‘5km’ erop en toen heb ik besloten om dat pijltje maar gewoon te volgen. Het was even zoeken omdat de ‘track’ in kwestie voor zowel wandelaars als mountainbikers was bedacht maar toen ik eenmaal de juiste paaltjes had gevonden waande ik me binnen een klein kwartiertje in Middle Earth. Ongeveer een uur over dit pad gelopen en werkelijk helemaal NIEMAND tegengekomen! Bijzonder hoe je op zo’n klein parcours COMPLEET van de bewoonde wereld kunt verdwijnen…. En toen bedacht ik me dat ik maar 2 mueslirepen en één liter water bij me had, dat de batterij van m’n telefoon door het intensieve GPS gebruik hartstikke leeg was, dat mijn auto ergens aan de andere kant van Tekapo stond geparkeerd en dat werkelijk NIEMAND wist waar ik op dat moment was. Dus. Op zich was dit een prima dag om spontaan een wandeling te doe en nou stelde deze ook niet zoveel voor qua afstand of intensiteit maar tijdens het lopen realiseerde ik me wel dat Nieuw-Zeeland echt geen land is om zomaar (onvoorbereid) in je eentje lange/grote wandelingen te doen. Het weer kan ENORM snel omslaan en Moeder Natuur is hier op alle fronten sowieso gruwelijk de baas (lawines, aardbevingen, overstroomde rivieren, sneeuwstormen, antarctische windstromen) en als je daar niet voldoende rekening mee houdt dan ben je stom.

Ik weet nog dat ik ooit eens heb bedacht om de West Highland Way in Schotland in m’n eentje te gaan lopen, dat ik dat vervolgens nog niet gedaan heb is omdat ik veel te weinig ervaring heb met dit soort tochten… hoe kan ik dan in GODSNAAM denken dat ik hier in Nieuw-Zeeland ‘wel even’ een paar Great Walks in m’n eentje kan doen!? Dat kan dus helemaal niet. De pest is, als Martijn hier is dan is het (bijna) winter, zijn een aantal van de ‘tracks’ die ik zou willen doen gesloten of minder toegankelijk en sowieso moet je voor een fatsoenlijke wandeling wel minimaal 2 maar het liefst toch wel zo’n 4 tot 5 dagen uittrekken en zoveel tijd hebben we niet… Gelukkig heb ik nog zo’n 8 weken de tijd om hier een oplossing voor te vinden. En gelukkig heb ik nog een uitnodiging bij Wandelclub Kunstgebit open staan en gelukkig heb ik voor m’n komende 4(!) vrije dagen alweer een bed in een hostel geboekt. In Cromwell. En van daaruit kan ik gemakkelijk naar Queenstown, Wanaka en Arrowtown. En als het een beetje meezit ga ik daar Stoere Dingen doen. In m’n Eentje. Maar daar kom ik nog op terug.

Zen voor Gevorderden

Waar ik ook nog op terug zou komen is het Kleurboek voor Volwassenen. Ha. Na het avontuur in Lake Tekapo was ik best moe. Van het lange rijden en van alle indrukken. Kiwis rijden trouwens met GEMAK 5 uur aaneengesloten. Die ‘2 uur rijden, kwartiertje pauze’ zoals we in Nederland zouden moeten doen vinden ze hier hilarisch. Maar Kiwis kunnen dan ook echt niet rijden. Toen ik afgelopen zondag met 110 over de Motorway cruisde had ik volop agressief seinende bestuurders achter me hangen die vonden dat ik reed als een bejaarde. Omdat er slechts af en toe een baan is waarop je iemand kunt inhalen heb ik de Vriendelijke Aard van de Nieuw-Zeelandse Autorijders van heel dichtbij kunnen meemaken. Gewoon blijven glimlachen en doen alsof je gek bent. Oh man, was ik toch maar altijd zo Kalm!?

Om deze staat van ‘zijn’ te bereiken heb ik hier dus onlangs een Kleurboek voor Volwassenen gekocht. En had ik na Lake Tekapo bedacht dat ik een tekening zou inkleuren. Op de cover van het (afgeprijsde! Jaja!) boek staat ‘Creative colouring. To inspire your artistic flair.’ Nou, als er iets wel geinspireerd kan worden dan is het wel mijn artistic flair zeg! En van kleuren word je kalm, had ik ergens gelezen… Inmiddels ben ik een redelijke Pro op Kleurboek-gebied maar mijn eerste poging verliep iets minder Zennnn. Omdat het afgeprijsde kleurboek alleen maar mandala’s bevat en mandala’s bestaan uit vergelijkbare patroontjes en motiefjes kon mijn innerlijke autist LOS! Want als je één bepaald vakje geel kleurt, dan moet je alle vergelijkbare vakjes immers OOK geel kleuren… Na 4 vakjes in opperste concentratie gedaan te hebben was ik het al zat GODVERDETERING, HOEVEEL VAN DIE HOERENVAKJES MOET IK NOU NOG GEEL GAAN KLEUREN!? JEEEEEEZUS, KOMT ER NOG EEN EINDE AAN DEZE ELLENDE!? Heel erg Zen, dus. Uiteindelijk toch ongeveer een uur lang zitten kleuren en toen zat ik er dan ook echt HE-LE-MAAL in. Godsamme, wat een relaxte bezigheid. Weer zoiets waar je totaal niet bij na hoeft te denken. Fijn hoor. En ik heb ook maar één klein foutje gemaakt. 

Heeft iemand een e-mailadres van mevr. Schalen? Ik zou haar graag één van m’n kleurplaten sturen, om m’n voortgang te laten zien. Zij heeft mij namelijk ooit, voor mijn allereerste biologieopdracht, een onvoldoende gegeven omdat ik een tekening van een huismus niet netjes genoeg had ingekleurd. Eat this, biatch.